POËZIE VAN DE WILDERNIS 01
Hoe mooi kan het water met zijn planten zijn. Het is het begin van de energie van de wereld. Groen zou in de toekomst het dominante gespreksonderwerp moeten zijn.
De natuur is heel mooi als je ernaar kijkt.
In de zomer van 2014 besloot ik een serie van mijn werk te wijden aan de poëzie van de wildernis. Omdat er in mijn omgeving een meer ligt dat omringd is door bos, waar ik elke dag met mijn man wandel (reizen naar het buitenland is voor mij op dit moment onmogelijk), besloot ik mijn aandacht te richten op deze zeer nabije biotoop: bossen vol mysterie, met prachtig tegenlicht en ... stilte. Zeker een actueel thema met onze steeds verder verdwijnende natuur.
Poëzie kun je ook in je directe omgeving ontdekken, op kleine schaal, als je er oog voor hebt. Het is geen banale wereld, maar een wereld van stilte, schoonheid, licht, contrast en tonaliteit van groen en blauw met sculpturale en meditatieve aspecten, soms met verborgen mensen en geluidloze dieren. Je zou het kunnen zien als mens en natuur.
Het rijke groen, het wazige blauw met rode vlekken van mensen als accenten laten enkele kleine schilderachtige gedichten ontstaan. Een fascinerend verblijf.
