Bezoek aan het nieuwe Abbymuseum Kortrijk : Begijnhofpark en aan de Groeningestraat.
Interessant museum, een oude site gerestaureerd midden in de stad, omgeven van oude muren en fragmenten-gebouwen en een kerkje. De gerestaureerde oude delen zijn sculpturaal in het geheel verweven en naar waarde gezet. Ook best interessant om oud en nieuw in de schilderkunst hier samen te brengen. Een goede zet!
De omgeving werkt als vanzelfsprekende inspiratiebron. Een museum van oude :1450, en hedendaagse kunst hier met als inhoud : ‘onverwacht onheil voorvoelen’, ‘t afbeelden en het een plaats geven in de kunst. De oude meesters zoals Dürer gebruikten daarvoor skeletten , vooral doodshoofden of dode vogels als voorspellers van onheil of andere macabere metaforische voorwerpen . In deze tentoonstelling vinden we een belangrijke expressionist: Otto Dix die de oorlogen: 1 e en 2 e beleefde en voorvoelde en vele skeletten aanwendde om het onheil de slachting onder de mensen in beeld te zetten. Dat werd later door Ensor veelvuldig overgenomen .
Wat de hedendaagse kunstenaars betreft viel mij vooral Philip Vandenberg op met het zeer pijnlijke beeld van doorboorde voeten. De vreselijke akelige pijn is voelbaar. Ook zijn geschreven rode woorden getuigen van pijn, hij roept ze op als wraak. Rood op wit zoals graffiti! Alles wat de nakende dood oproept : de vertwijfeling uitkraait.
Borremans bevreemden werk: kind met vlek op grond, geeft een gevoel van onbehagen. Zelfs het kind bemerkt het en houdt in. Ook zijn mensen in zwarte pijen gehuld als flagelanten, zwarte schimmen maar met onzichtbaar gezicht, afgekeerd : enkel het spel van de zwarte lugubere pijen!.Akelig!
Thierry de Cordier : zwart vlak : alles zwart ! Is het leven zwart ? Abramovitsch die geënsceneerd als een hedendaagse madonna: maar een sterke vingerwijzende weergeeft dat het leven voortgaat langs het vrouwelijke babietje. Niet het mannelijke zoals in oude tijden.
Holluy Muller maakt voeten met vleugels die de anima moeten weergeven. De mens waar de ziel ‘t belangrijkst is.
Bij Bondi vinden we de voorspelling in the 5th dream. And we rice by lifting others .
Sherin Nesrat met haar Arabisch schrift op handen : garder la révolution.
Tenslotte Luc Tuymans bleke figuren , het kruis en onderaan 2 vrouwen. Verstild , geheimzinnig! Het bleke als een waas van waarschuwing over wat komen gaat.
De oude kunstenaars beelden gewoon metaforische voorwerpen af bij de mens, bij het tafereel , die verwijzen naar vergankelijkheid. Niet meer bij de hedendaagse die het beeld als onheil gestalte geven volgens eigen vinding en aanvoelen.
Ook de verluchte boeken na de uitvinding van de boekdrukkunst zijn fantastisch , maar vragen heel wat tijd om zich te verdiepen en te ontdekken wat hier de metaforen zijn.
