VERHAAL VAN HET VERTWIJFELDE KIND
Gisteren haalde ik zoals vorig schooljaar het meisje K. op school af en bracht haar naar bijscholing logopedie : taal en psycho.
Mijn zoon moest les geven en kon dit niet waarnemen. Wij zaten er lang te wachten waar de lerares normaal het kind ophaalt, maar nu waren de zitbanken leeg. Ze zat voortdurend naast me op haar mobile beelden te bekijken die grauw en donker waren, een soort grotten in verhakkelde blokjestaal en lieten zien hoe figuurtjes er in spelonken en dieptes storten. Geen vrolijk gebeuren zoals ze anders bekijkt. Allemaal grauw en grijs en troosteloos en verstorend. Ik schreef het toe aan haar situatie, waarbij ze het bij haar moeder afgetrapt was en enkel nog bij haar vader wilde verblijven, een hele stap die het andere kind haar dreigend uit het hoofd probeerde te praten. Al dan niet ingegeven door de hatelijke moeder. Ik heb het altijd ervaren alsof deze moeder het kind niet mocht omdat het immuunziek was met daaraan gekoppeld geen werkende schildklier en diabetes 1. Genoeg om je ziek te voelen alhoewel dat zo nooit overkwam. Voor haar moeder was ze te min en meermaals als ik er kwam om haar op te halen, hoorde ik hoe deze haar aangilde en uitkafferde. Haar medicijnen gaf ze niet op tijd.
Opzet? Nooit de goede moeder die warmte aan het kind overbracht. Ze was dan ook zeer verknocht aan haar vader en wilde nu niet meer bij haar moeder wonen , waarbij ze door het andere kind zwaar gemanipuleerd werd om over de brug te komen. Helaas ! Zo was ook haar situatie nu. Moeder nam geen telefoon aan zodat haar vader niet geïnformeerd werd over de afwezigheid van de logopediste die niet zou opdagen. Een griezelige zet. Daar zat ik dan met het kind, te vroeg van school gehaald voor niets en niemendalle. Dan kreeg ze telefoon : van haar moeder die doodleuk liet weten dat ze zou komen en met haar de laatste sessie zou afwerken ( les nr 2) .Na niet informatie , rotkreng!
Ze zou haar daarna mee naar huis nemen, een handige truc om opnieuw het kind onder haar juk te drukken. Ik werd er wrevelig van en als ze opdaagde kon ik het niet laten boos te reageren. Voor mij een innerlijke strijd het kind aan die moeder over te laten en niet naar de vader terug te brengen. Het kreng bleef boosaardig zitten nadat de lerares haar afhaalde. Wat kon ik anders dan het aftrappen. Maar dat wrong me. Een kind dat zo getergd wordt aan de beul overlaten!
Om het gebeuren een plaats te geven zocht ik haar lugubere tekening in mijn atelier waarbij ze een monster , mens tekende , knipte en schilderde. Haar akelige dreigmoeder ! Ik besloot er een werk mee te maken. Hoe moegetergd sommige kinderen het leven thuis moeten meemaken, kunnen zich weinig mensen voorstellen. Boze geesten kweken opnieuw boosaardige individuen of vernietigen het bestaan van goede kinderen. Zo blijft het kwade rondwaren op deze aarde!